Właśnie ukazała się książka Andrzeja Zabłudowskiego (1938 - 2008), zawierająca zarówno prace, które się ukazały oryginalnie po polsku, jak i artykuły anglojęzyczne - w znakomitym przekładzie Witolda Hensla i moim.

Zabłudowski jako jeden z nielicznych polskich filozofów swojego pokolenia uczestniczył w szeregu ważnych dyskusji, które toczono na łamach najbardziej prestiżowych światowych czasopism; publikował w „Studiach filozoficznych”, „The Journal of Philosophy”, „Philosophical Review”, „Pacific Philosophical Review”, „Midwest Studies in Philosophy”, spierając się z takimi znakomitościami, jak Quine, Goodman, Kripke, Davidson czy Marcus. Jego teksty odznaczały się niezwykłą rzetelnością oraz rzadko spotykanym wyrafinowaniem (nazwisko Zabłudowski stało się niemal synonimem trafnego kontrprzykładu) – zawsze dokładał starań, by zbadać wszystkie rozsądne interpretacje poglądów danego autora, wytrwale poprawiając niefortunne sformułowania, które w swym pierwotnym kształcie prowadziły do zgoła niepożądanych wniosków.

Dyskusja Zabłudowskiego z Goodmanem na temat teorii rzutowania przeszła do historii jako jeden z najdłuższych pojedynków filozoficznych XX wieku i, choć sam Goodman nigdy tego nie przyznał, dla jego pragmatystycznego rozwiązania „nowej zagadki indukcji” wymiana ciosów z Zabłudowskim skończyła się nader smutno: mimo licznych korekt teoria rzutowania legła w gruzach. Oprócz artykułów na temat tego sporu na niniejszą książkę składają się również inne, nie mniej błyskotliwe, prace takie, jak choćby Sprawdzalność i znaczenie, O Quine’a teorii niezdeterminowania przekładu, O równoznaczności i modalnościach ontycznych czy O rozwiązaniu zagadki Kripkego przez Marcus i kilku pokrewnych sprawach.